Ben Yanayım Banamı Ben Yanayım Onamı

Ey gönül derdim büyük, sevdamız sevda değil
Vicdanım kelepçeli, çünki kalbim hür değil
Zamanın kahır seli, yürekte açtı yara
Acı felaket dolu, baksam hangi diyar'a

Aşk'a düşersen derler,düştüğün şu hale bak
Beyhude çırpınışlar, kimse vermez sana hak
Dağa taşa tırmansan, o bildiğinden şaşmaz
Yalvarsan tüm aleme, bir milim öte aşmaz

Kaç kere bin yerinden, koptu kalbimin ipi
Zalim yıllar getirdi, hep felaket hep tipi
Gönlümün bahçesine, yağmurlar vemedi su
Göz yaşıma bakmadan, aşk bana kurdu pusu

Artık kuru çöl gibi, bu alemde halimiz
Paramparça olmuşuz, işte son ahvalimiz
Akmış dört bir diyardan, sevdanın kızıl kanı
Ben yanayım bana'mı, ben yanayım ona'mı
__________________

Yalnızlığım

Duygular bir isyandır.
Kimi zaman çığlık, kimi zaman gözyaşı...
Düğüm düğüm bir şeyler sıralanır boğazına.
Ağlarsın ağlayamazsın.
Sevgidir, acıdır, umuda duyulan umutsuzluktur.
Bütün dünya sığmıştır gözüne.
Alabildiğine uçsuz bucaksız hissedişler içinde,
zamansızlıklar içinde zamana çağrıdır içindeki.
İstersin ama. zordur silip atmak her şeyi.
Her şey yalnızlığındır, yalnızlık her şeyindir.
Hiçbir şeyin kalmadığı zaman umudundur yalnızlık...
Yalnızlık iki haliyle vardır yaşamımızda.
Kimseli ve kimsesiz oluşuyla...
İnsansızdık, yaban ve de garip...
Bir sonbahar yaprağının yalnızlığını yaşardık.
Bilirim herkesler yalnız bırakır ama sen bırakmazsın...
Oysa şu an öyle yalnızım ki ne bir insan ne bir canlı hayatımda
kimseyi istemiyorum bu yalnızlığımda bile...
Oysa sana öyle açım ki ne bir sevgi ne de bir ilgi istemiyorum...
Bir tek sen, bir tek senin sevgin,
bir senin ilgin benim yalnızlığımı yok edebilir...
Ve bana bugün, bu saatte, bu anda sana böylesine açken gel,gel!
Sağır, kör, karanlıklar içinde bir başkasıyla değil,
yalnızlığımla, kimsesizliğimle, sensizliğimle bekliyorum seni.
__________________

.

Sessiz ßiя Vedαydı En Son Hediyen
YαğmuяLu ßiя Gündü Gittin o Gidiş

Yalnızlık..!


Bilir misiniz yalnızlık nasıl acı verir insana? Soğuk bir oda da tek başına uyumak nasıl acıtır yüreğinizi…


Yalnızlık çoğuna göre basit bir kelimeden ibarettir. Ama hiç düşündünüz mü sadece istediğinizde değil her zaman yalnız olsaydınız;yaşyasakn nasıl olacağını. Yalnızlık bir annenin karanlık geceler de okuyan çocuğunu düşünerek sabahlamasıdır. Yalnızlık bir askeri bekleyen genç kızın uyumadan önceki duasıdır. Yalnızlık dertlerini boş duvarlara anlattığında onların sana cevap vermesini istercesine boş boş duvarlara bakmandır. Yalnızlık eve döndüğünde sevdiğin kişinin cansız bedeniyle karşılaşmandır. Ölümdür yalnızlık;soğuktur... Ateş gibi yanan kalbinle sevdiğinin sana gelmesini beklemektir yalnızlık. Üşümektir onsuz boş yatakta,ağlamaktır. Özlemektir yalnızlık; hasretle beklemek.


‘Yalnızlık’ sadece bir kelime değil;bir yaşamdır. Umutla beklemek, gözyaşlarını tutmaktır…
__________________

Özledim de söylemedim ...
Bugün seni çok ama çok özledim de söylemek istemedim.

Niye öyle burnumun sızladığını, içimin burulduğunu, gözlerimin çaktırmadan ıslandığını anladım da ondan seni özlediğimi söylemedim. Bu güzel eylül gününde Boğaz'ı seninle seyretmek isterdim, sigaramın yarı dumanını rüzgarla paylaşmaya hazır, bedenim göğsüne yaslanmış öylece bakardım görüntüye. Bakarken güzel şeyler düşünürdüm!

Sabah rastgele müzik dinlerken kimin söylediğini bilmediğim bir şarkının sözü çok hoşuma gitti. Kıymetimi bilmen için illa gitmem mi lazım, sevdiğini duymak için illa ölmem mi lazım diye soruyordu. Ya da benim bu şarkıdan çıkardığım sonuç bu emin değilim. İnsan hem sevdiğini söyleyip de hem neden sevdiğinin yanına gelmez.

__________________

Hani Kurşun Sıksan Geçmez Geceden
Yiğit harmanları, yığınaklar,
Kurulmuş çetin dağlarında vatanların.
Dize getirilmiş haydutlar,
Hayınlar, amana gelmiş,
Yetim hakkı sorulmuş,
Hesap görülmüş.
Demdir bu...

Demdir,
Derya dibinde yangınlar,
Kan kesmiş ovalar üstünde Mayıs...
Uçmuş, bir kuştüyü hafifliğinde,
Çelik kadavrası korugan'ların.
Ölünmüş, canım,ölünmüş
Murad alınmış...

Gelgelelim,
Beter, bize kısmetmiş.
Ölüm, böyle altı okka koymaz adama,
Susmak ve beklemek, müthiş
Genciz, namlu gibi,
Ve çatal yürek,
Barışa, bayrama hasret
Uykulara, derin, kaygısız, rahat,
Otuziki dişimizle gülmeğe,
Doyasıya sevişmeğe,yemeğe...
Kaç yol, ağlamaklı olmuşum geceleri,
Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret
Ve asıl biz biliriz kederi.

İçim, bir suskunsa tekin mi ola?
O Malta bıçağı,kınsız,uyanık,
Ve genç bir mısradır
Filinta endam...
Neden, neden alnındaki yıkkınlık,
Bakışlarındaki öldüren buğu?
Kaç yol ağlamaklı oluyorum geceleri...
Nasıl da almış aklımı,
Sürmüş, filiz vermiş içimde sevdan,
Dost, düşman söz eder kendi kavlince,
Kınanmak, yiğit başına.
Bu, ne ayıp, ne de yasak,
Öylece bir gerçek, kendi halinde,
Belki, yaşamama sebep...

Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık..
__________________

Sadece bunu söyleyip susmak isterdim.. Ebediyen susmak.. Çünkü canım acıyor.. Konuştukça, özledikçe, en kötüsü yaşadıkça canım acıyor..


İyiliklerim bile güçsüzlüğümden.. Güçsüzlüğümdendi, beni daha çok kırmasınlar diye kendimi adamalarım olmadık insanlara!..

Evet yalnızım...

Çünkü ne zaman aşkla büyülensem, o çok eski korkum bana yaralı kendimi hatırlattı.. Ne zaman aşkla büyülensem, aynı anda ayrılığın o korkunç hüznü kalbimi yaraladı.

Suç senin değil, özlemek değil, en büyük acı, bu giderek büyüyen boşlukmuş..

En büyük dert
KİMİ ÖZLEDİĞİNİ, KİMİ SEVDİĞİNİ BİLEMEMEKMİŞ.

Sevgili, öyle yanlış bir yerdi ki bu dünya, ben seni en çok karanlıkta kaldığım zamanlarda özlüyordum.
__________________

Nasıl anlatamazsan aşkın ne olduğunu
Ben de anlatamıyordum sana dokunduğumda kanatlanıp uçtuğumu

Artık uzaklardasın, göklerde kalmak mümkün olsaydı seni görürdüm

Neden bulut olmayı istemedim masal cinlerinden, pişmanım
Üç dileğim olsaydı
Üçü de seninle olmak olurdu
Uzun bir yaşam boyu
Uykusuz gecelerinden
Mutluluk sağmayı bilirdim ben

Artık uzaklardasın, tutunmak mümkün olsaydı sana, bırakmazdım

Sarmaşıklar ne tutkundur hayata, gökyüzü hedef gibi sanki
Kollarım boynuna dolandığında kokuna kilitlenir kalırdım
Ben nefesi varlığından alırdım
Ne yapacağım şimdi, boğulmak üzereyim
Nefes ver nefesime dediğimde
Gördüğüm yıldızların bir tanesine gidecek kadar bir nefes
Sana parlamak istiyordum, karanlıklar içinden göz kırpmak

Artık uzaklardasın, sadece hayallerim ve anılarım var şimdi

Sakın geri dönüp, hayallerimi yıkma
Ben yüreğimle çıktım buraya
İnemem oraya, bil ki senin getireceğin ne varsa
Götürdüklerinden daha değerli olamaz

İşte onlar,
Götürdüklerin
Yani
Çocukluğum
Gençliğim
Deli rüzgarlarım
Ateşim
Dağlarım, denizlerim
Ölümü bilmediğim günlerim

Özür dilerim
Ben artık sensiz de giderim……………
__________________

Kadın Gibidir Yalnızlık….

yalnızlık………..
hep var gecede….
nedensiz/dir,
insana ait olan…
duvarlardadır çizgileri…
silinmez…..
anlar, anılara döner;
mum ışığında…..
besler gerçeği,
dolunay ….dönüştüremez……
cılız karanlığı…
vakur bir kelebek konar,
papatya tarlasında
gelinciğe…..
pencerededir mavi….
kırmızı dağılmıştır…
kanadını bırakır,
hüzün…
bilmek üzerinedir özlem,
dağıtır duyum….
ve
kadın gibidir yalnızlık….
yaşadığın olur… habersizce…
camda yansımıştır özün….
ağır gelir kokusu mumun…
kaymalarda dolanırken us….
bir kadeh daha gelir,
derin gölgesine,
yalnızlığın……
__________________

BULURSAN DİYE BU ŞİİRİ...

Senden ne çok görüntü var bende
düşünmeden gelirler aklıma
aklımdan kovmam onları,gitsinler diye uğraşmam
olmayan fotoğrafına bakarım
ağladıktan sonra çekilmiş fotoğrafına
bir arkadaşın var yanında,kızarmış mavi gözlerin
ellerim ıslanır,göz yaşını tutarım

O fotoğrafın bile yok bende
belki, iyi ki yok
halimiz böyle bazen,
aklımız eski aşkımızda
Yara izim altındandır
üç santim sen kesmişsin,
beş santim ben
derimin altında kalmış yara
derimde izi kapanmış
fakat hala parlar zihnimin karanlık yerinde
altından yara izim
ara sıra hala üşütür beni...
__________________

Günlerden bir gün, hiç bir yerin tam ortasında, zamansız bir anda karşılaşırsın yalnızlıkla. Hiç hesapta yokken... Herşey ne kadar güzeldi değilmi?.... Toz pembe hayallerden kara bulutların içine girmeden önce...

....

Hayatın o çukur dolu yollarında düşe kalka yürürken, destek aldığın omuzun sana çelme takması ne kadar acı vericidir?.. Hiç bir yara öyle kanamaz, hiç bir kırık bu denli acıtmaz insanın canını bilirim dostum...

Yaşamak anlamsızlaşır, hayat ağırlaşır gitgide...

Artık iki seçenek vardır... Ya herşeyi kabullenip dizlerinin üzerine düşe düşe bu yükü taşıyacaksın ya da dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkacaksın...

Ama farketmeden kanayan dizlerinin üzerinde yürürsün umarsızca. Bu yük seni iyice ezene kadar. Bu arada sürekli yolculuğa çıkmaya hazırlanırsın. Yapamazsın... Bazen sevenlerin döndürür seni yarı yoldan bazen hiç tanımadığın bir insan. İyilik yaptıklarını sanıp mutlu olurlar. Bilemezler ki hiç bir zaman, senin için yaşamanın ne kadar acı verici olduğunu ve aslında en güzelini yaptığını...

Sıkılırsın sonunda geri dönüşlerden. Karar verdinmi kalmaya, hayatı umursamazsın artık. Kendine yeni meşkaleler bulma çabaların sonuçsuz kalır ve her defasında yeniden denersin. Yeniden bir omuz ararsın ama nafile.

Artık yalnız kaldığını kendine itiraf etme zamanın geldi dostum. Bak etrafına, bak ve gör artık senin yanında olmadığını. Gör ki artık gözlerin aramasın onu. Hayatın bu engebeli yolunda artık tek başınasın.

Kurduğun hayalleri unut artık, geçmişi unutamasanda... Ama üzerine bir tül çek perde değil. Belki gün gelir, yine birisi sana yaklaşmaya çalışır. Bırak tülün arkasından az da olsa görsün ne kadar kanlı yaşlar akıttığını ve kırıldığını...

Ya korkup kaçar senden senin kendinden kaçtığın gibi ya da yavaş yavaş silmeye çalışır o yaşları, sarmaya çalışır kırıkları... Ne kadar iz bıraksada acılar bakarsın üstünü mutlulukla kapatır. Artık sararan sevgi ağacını aşılar belkide... Saygı tomurcuları eker gönül tarlana ve önce kendine sonra karşındakine yeniden bağlanabilirsin...

Sıkıldın artık biliyorum bu yalnızlıktan. Sıkma artık kendini dostum. Bırak kendini bir rüzgara bakalım nerelere ve kimlere savuracak seni... Ama unutma yalnızlıktır insanı kendine getiren...

Bak bana...

Günlerden bir gün, hiç bir yerin tam ortasında, zamansız bir anda karşılaştım yalnızlıkla. Hiç hesapta yokken... Herşey ne kadar güzel geliyordu gözüme, toz pembe hayallerden kara bulutların içine girmeden önce...
__________________

Hak etmedin sen bu şiiri
Sevgimi, duygularımı, beni, hiçbirini hak etmedin
Anlamadın beni, dinlemedin
Bir şans vermeyi bile denemedin
Suçlamıyorum seni, kendince bahanelerin vardı
Benim isyanım kendime!
Neden sevdiremedim sana kendimi?
Neden başaramadım?
Neden gösteremedim o içimdeki sevgi pınarını?
İsminle tam uyum içindesin. Tatlı ve sıcak...
Kapılıp gidiyorsun, olmayacağını bile bile
Benim isyanım seni gördüğüm ilk ana!
O ilk bakış, o ilk gülüş...
Ağlamak gelir içinden, ağlayamazsın.
Gülmek gelir, gülemezsin.
Sadece bakabilirsin, sadece.
Sonsuza kadar bakabilirsin, ölene kadar...
Benim isyanım aşka!
Niye varsın? Sen ne işe yararsın?
İnsanlara acı çektirmekten başka...
Benim isyanım kendime
Olmayacağını bile bile...
sevdim ...

sus bu gece
ne olur sus ağlama dayanamam iki damla göz yaşına,
bu sevde de kaldı tek başına,
belki ayrıldık belkide kaybolduk bu sevginin derinliğinde,
ilk defa dudaklarım sensiz ilk defa ellerim sensiz kaldı,
dudaklarım sıcek tenini,yüreğim sevgini
gözlerim seni...
gecelerim ikimizi,
sus bu gece
dinle geceyi bak ne diyor,
bu ayrılığa isyan ediyor..
sus bu gece ben sen diyorum..
SUS BU GECE
__________________