Biliyor musun; umarsız bir yıkımdı gidişin. Liman boyu uzanan iç kanamalı bir suskunluktu bizden geriye kalan.







Oysa bilmeliydin; bütün bir hayatı ürpererek yaşama cesaretiydi aşk. Ve yola çıkıldığında göze alınmalıydı aşkın adressizliği.








Sen bir tepeden masal gibi geldiğinde gözlerime, ben kendi masalımı terk edip, gözlerine benzeyen bir deniz seçmiştim kendime. Bana aşkı öğretmişsen yorgun, terli bir tepede; bırak isyanım tam olsun yüreğimin sessizliğindeki kıyamete... bilirim sen kendince bir hayatı onarmaya düşkünsün. Onarmak içinse gidişin; sen önce seni affet. Adına mavi dediğin çoğul eksikliğinde...








bazen seni affedebiliyor muydun, beni ağladığında?



Bilirsin; ben ki kabilesiz bir savaşçı. Senden aldığım bütün anlamları sana geri verdim. Bir "içim"; kaldı ben de, bir de aklımın aldanmışlığı. Haklısın sende bensiz sularında elbet denizi aşmış bir okyanus telaşı yaşanacaktı. Bağışla sözlerimi. Bağışla gözlerimi. Dahası yok, fazlası az...






bazen terk edip gidebilmeli bu şehri kendi çaresizliğinde. Bazen inceldiği yerden kopmalı hayat. Neyse! Sen benden ötede, ben senden uzakta... ne kadar çok "vardık" oysa ne kadar çok kaybolurken bile... karşımda yorgun bir adam var şimdi; özleyişlerini reddetmek uğruna yorgun düşmüş bir gemi... bu gemi nereye gidiyor usta... içim boş, gemiler boş. Bu gemi nereye gidiyor usta...




Bir romanı bitirmiş gibiydi sustuğunda. Bende sustum onunla. en iyi yaptığımdı susmak. Uzun bir sessizliğin sonrasında "susuşlarımızda sen benim susuzluğumu dindirecek yağmurunu bulamadığını sandın, ben senin yağmurunu yağdıracak o bulutunu. Oysaki yağmur bulutta saklıydı, bulutta yağmurda. Susmasaydık bulacaktık" dedim.

Neden geçmişin muhasebesini yapmaya başlamıştık bilmiyorum. Son sözleri iyice içime oturdu.









"Bana bir kere susma hakkı verseydin, sana neler söylemeyecektim! Oysa sen hep payına susmaları aldın, bana ise hep sessizliğin ezeceği vakitlerle savaşmalar kaldı. Evet! susmak birilerini hep konuşmaya mahkum etmekti. Ve en çok konuşan en fazla hata yapandı her zaman. En çok susanın hep haklı kaldığı gibi... Sessizlikten korkan birine sessizlik dayatmak (hem de bir lütuf, bir armağan gibi) işlenen en haklı suçtu. Sen tüm suskunlukları kimseye bırakmayacak kadar bencil, herkesi suskunluğuna özendirecek kadar cömerttin. Sana söylenenlerle, sana anlatılanlarla herkesin sırrını bildin ama kimseye bir şey söylemedin. Oysa izin verseydin benimde sana söylemeyecek ne çok şeyim vardı. insanları sadece dinleyerek böyle çıplak, böyle savunmasız bırakmayı nerden öğrendin? Başkalarına ait bunca sırrı taşımak seni neden hiç yormadı?

Sen en çok bana sustun; ben en çok sana konuştum. Sana benzemeye başladığımdaysa, bende içimi susarak döktüm. Yoksa içim dökülecekti. Susacak hiçbir şeyin kalmadığında ise içindeki sessiz diyaloglarla benden çekip gittin.











Meğer susmak, insanın içiyle konuşmasıymış. Geç fark ettim!"...
__________________

Kaderde senden ayrı düşmekde varmış
Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim..
Seni tanımadan
Hele seni böyle deli divane sevmeden
Yalnızlık güzeldir diyordum
Al başını, kaç bu şehirden
Ufukta bir çizgi gibi gördüğün dağlara
Rüzgarın iyot kokularını taşıdığı denizlere git
Git gidebildiğin yere git diyordum
Oysa ki, senden kaçılmazmış
Yokluğuna bir gün bile dayanılmazmış.
Bilmiyordum.

Yine de dayanmaya çalışıyorum işte
Bir kır çiçeği koparıyorum gözlerine benzeyen
Geçen bulutlara sesleniyorum ellerin diye
Rüzgar güzel bir koku getirmişse
Saçlarını okşayıp gelmiştir diyerek avunuyorum
Yaşamak seninle bir başka zamanı
Bir başka zamanda seni yaşamak
Her şeyden önce sen
Elbette sen
Mutlaka sen
İster uzaklarda ol
İster yanı başımda dur
Sen ol yeter ki bu zaman içinde
Ben olmasam da olur
Seni bir yumağa sarıyorum yıllardır
Bitmiyorsun.

Çaresizliğim gün gibi aşikar
Su olup çeşmelerden akan güzelliğin
İnceliğin ışık yüzüme vuran
Sen güneş kadar sıcak
Tabiat kadar gerçek
Sen bahçelerde çiçekler açtıran
Sudan, havadan, güneşten yüce varlık
Sen, o tek sevgi içimde
Sen görebildiğim tek aydınlık
Bir nefeste benim için al
Havasızlıktan öldürme beni
Bulutlara, yıldızlara benim için de bak
Susadım diyorsam
Bir yudum su içmelisin
Ben yorulduysam sen uyumalısın
Ellerim sevilmek istiyor
Saçlarım okşanmak istiyor
Dudaklarım öpülmek istiyor
Anlamalısın.

Ağaçların yeşili kalmadı
Gökyüzünün mavisi yok
Bu dağlar o dağlar değil
Rüzgarında kekik kokusu yok
Kim bu çaresiz adam
Bu kan çanağı gözler kimin
Kaç gecedir uykusu yok
Gündüzü yok
Gecesi yok
Yok
Yok
Anladım
Sensiz yaşanmaz bu dünyada
İmkanı yok.
__________________

ÇoK iSTeYiNCe oLuYoRDu HaNi..
SöYLe NeRDeSiN
HiÇ GeLMeYeN!

Bir gün...
Bir günüm daha olsaydı
Yaşamak için...
Herşeyimi verirdim
verebilseydim...



Bir gün
Bir gün daha kalabilseydim yanında...
Herşeyimi verirdim
Seçebilseydim...



Sadece 1 gün istedim
Daha fazlası değil
Uyanma, kalkma, gitme yanımdan
Bugün son günüm
Doya doya bakayım sana derdim...


Bir gün,
Sadece 1 gün
Çok fazla değil ki

3 yaşındayım baba

Şimdi seni anıyorum baba,
Bir gecenin başında…

Çayı çok içmeyi sen öğrettin bana,
İçtiğim çayda seni arıyorum baba.

Karşımda dikilen yalnızlıklara inat
Yüreğime seni beraber kılıyorum,
Adı öğrettiğin koskoca hakikat…

Senden sonra
Daha başkalaştı hayat safında duruşlarım da.
Seni yaşamaya adadım kendimi ben,
Anlayanlar çok az baba…

Öleli 3 yıl olmuş,
Yeni fark ettim 3 yaşındayım ben baba.

Ben on beş yaşında ölmüşüm de haberim yok.
Yıldızlara ısmarlandı diye amellerim,
Bir ömrü yeniden başlattılar bana baba
Ve Direndikçe büyüyeceksin konuldu adıma…

Sen 3 yıl önce öldün ya
Ben de 3 yıl önce ölüp
Yine doğmuşum baba.

Ben 3 yıl önce
On beş yılımı feda ettim senle ecele,
Ve ölüyorum bir çift göze,
Karşımda duran yığınlar sezemese de…

Ben 3 yaşındayım baba
Ve sana hasretim tıpkı 3 yıl önceki gibi,
3 yaşında ki on sekizlik halimle
Ben sen diye bakarım hayata mimiklerimle

Aslında Ben kendime ağlıyorum…
Çünkü ben 3 yaşındayım ve
Baba demek gibi içlice
Ben hala sana muhtacım baba…

Sanma ki sen öldün diye ben doğdum,
Ben 3 yıl önce senle ölmüşüm baba.

Şimdi param parça evlatlarınla
Bir yanım doğuda biri yanım batıda
Bedenim tam ortasında
3 yaşındayım baba.

Mevsimleri yolladım bir gurbete
Günlerim senmişsin mevsimlerin içinde.
Bu tenha acı çekildikçe
İşleniyormuş baba, sabır denilen ilmeğe…

Ben kendimi kandırıyorum baba…
Ömür tespihimi sayarken girdapta.
3 yaşındaki haykırışlarım
Şahit olacak yine on beş yıl sonraki hayatta.
Bu yüzden
Tekerrürlerim sanadır baba…

Mücadelenin özü kurumuş nehirlerin içindeyse
Bana ne?
Ben mezarının mermerindeyim.

Akşam saatleri serinse
Güz mevsiminde ne olacakmış ki?
İçimi ısıtırsın dimi baba
Özümün senden her geçişinde…

Uhrevi sabahlara tekerrürlerimle
Destek vermekteyim baba,
Gönlümün sana kapıldığı
3 yaşında olan on sekizlik halimle..

Kısacası baba senin olmadığın bu ahirde
Hacetim huşuda yetimlik rütbesine erişti…
Eğer isterlerse vereyim beraber içtiğimiz
Kuşluk çayının anlamını başka bir öksüze.


Ama her şey öyle gerçek akıyor dünyeviyemde
Sokağımın feryadı
Köyümüzün dilinden anlamaz.
Dağlarımız bu apartmanlarla hiç anlaşamaz.
Yüreğim sensiz hayata kolay kolay alışamaz
Gözlerin yok ya baba inan her şey tam yaşanamaz.
Gözyaşlarıma dokunabilecek biri olamaz
__________________

Sonu hüsranmış bendeki bembeyaz umutların,
Yanılmışım, ortasındaymışım kapkara bulutların...
Kara,kapkara gözlerde mutluluğu ararken;
Kapkara bir dünyanın zindanlarındaymışım...
__________________

Tutkularımız, olmazsa olmazlarımız
Arzuyla kölesi olduğumuz krallar
Ah tutkularımız, en saf mübalağalar
Aşık olup da gem vuramadıklarımız

Kalplerimizin en sevimli günahları
Utançlarımız, haykıramadıklarımız
Her şeye rağmen en gerçek duygularımız
Ve tek gerçek, dize getiren yalanları

Tutkularımız bize hep uzak, hep yakın
Bu yüzden bir inatla kovalayacağız
Bir soylu yada belki pislik olacağız
Tutkuların dostum, alnındaki tek akın!
__________________

Bir ihtimal gelişine sığındığımı farkettiysem de, engel olmadım gurursuz ama umutlu ve sabırlı hasretine.
Anlık hayaller anlık mutluluklara gebe kalıyor..bugün gönlümü hoş tutmak istiyorum...imkansız olan her rüyaya inanasım geliyor.
Bir çocuk gibi, isteklerimi bastıramıyorum.







Bende olan seni hiç kırmadım, değiştirmedim ve hep korudum desem de,
sendeki benin nasıl olduğunu, gülüp gülmediğini, anlamsız bir sıkıntıyla merak ediyorum.
İçimdeki güzelliğine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum..!








Ki aslında ıslanan sadece yüreğim olurdu, bedenim değil...
Üşüyorum, bu üşüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor her tarafımı.
Tutunabileceğim hiçbir güzellik yok, hatırlamaktan usanmayacağım anılarım dışında.
Isınabilmek için onlara sarılıyorum. Anlamsız ve cevapsız sorular hınzırca sırıtıyor,
ben görmemeye çalışıyorum...








Biliyorum levrekler derinlerde ve dalgalı denizlerde yaşar.
Levrekler uzak bir düş gibi zor yakalanır.
Ama sen becerirsin düşleri yakalamayı, derinlere dalmayı, uzaklara kavuşmayı..
Sahi, becerebilir misin..?
__________________

KAYBETTİK...
İnsanoğlu, bir gün virgülü kaybetti.
Söyledikleri birbirine karıştı.




Noktayı kaybetti.
Düşünceleri uzayıp gitti, ayıramadı onları.






Ünlem işaretini kaybetti.
Sevincini, öfkesini, bütün duygularını yitirdi.






Soru işaretini kaybetti.
Soru sormayı unuttu, her şeyi olduğu gibi kabul eder oldu.






İki noktayı kaybetti.
Hiçbir açıklama yapamadı.






Hayatının sonuna geldiğinde elinde sadece "tırnak işareti" kalmıştı.

“İçinde de başkalarının düşünceleri vardı, yalnızca.”






Hayatınız boyunca hiçbir şeyinizi kaybetmemeniz temennilerimle...
__________________

Acılarımı dizip astım ömrümün ince teline.
terli avuçlarıma sığmayan düşlerim ise ceplerimde.
Yalnızlıklarımı topladım sağdan soldan, küçük dünyama sığmadılar.
Bir yol var sonu yollarına varan,
bir yol var bulamadım.
oysa acılarımı,yalnızlıklarımı fırlatıp bir köşeye,
düşlerimle gelecektim sana.
paylaştıkça büyüyeceklerdi,
paylaştıkça bir bir gerçekleşeceklerdi;
ceplerimde kaldılar.
Bir çocuk yüzü var uykularımda,
kendim gibi tanıdığım ama bir türlü konuşamadığım.
bir an sana benzeyiveren tebessümüyle.
minik beyaz elleri var dokunacaktım; uykularımda kaldılar.
Acılar,yalnızlıklar ve gerçekleşemeyen
düşlerim bana kalan.
Bana kalan gecelere gömdüğüm
gözyaşlarım şimdi…

Boguluyorum..

Nefes alamiyorum sanki,oyle bir kiskaçki su yasadigim seyler sanki hersey ustume ustume geliyor.

Kimseye anlatamiyorum kendimi,soze nereden baslasam hep seni anlatirken buluyorum kendimi karsimdakine.

Özlemin icimde buyudukce ben daha cok boguluyorum sanki,
sana olan ozlemimin boslugu yutuyor beni.


Bitti diyorum kendi kendime;

hadi artik tamam kendine gel diye emir veriyorum,
bir an uyuyorum emirlerime bak diyorum gokyuzune gunes tekrar dogacak..

Sonra birden ,durup dururken bir sizi kapliyor bedenimi.

Yuzun geliyor aklima, sonra o baldan tatli sesinle birzamanlar sevgi sozleri fisildadigin anlar geliyor..

Iste o zaman tikaniyorum iste o zaman kabullenemiyorum yoklugunu.

Bocaliyorum,hani telefonu alsam elime arasam seni sanki
actiginda bana yine melegim diyeceksin gibi yada seni kizdirip cadi demeni bekleyecegim gibi.

Elime aliyorum telefonu ama gerisini getiremiyorum,biliyorumki acmayacaksin telefonu acsan bile biliyorumki o baldan sesin kufur gibi carpacak suratima.

Cok bocaliyorum yoklugunda.. Geceleri seninle saatlerce konustugum o gecelerini artik seni sadece dusunerek geciriyorum.

Bilmiyorum ne olacak,dedim ya sana..
Cok bocaliyorum iste,alisamadimki ben daha..Ya sen alistinmi??...
__________________

Aşk
Bir gözyaşı damlası aşk,
Suskun hasretimin sessiz çığlıklarında,
Ağlayan kalbimin,
Özlem dolu gönlümün yanında
Çırpınan küçük bir yürek aşk!

Hayalini kurduğum boş gecelerde,
Sensizlikten yandığım bu boş şehirde,
Akan gözyaşımda, çarpan kalbimde
Bir deli rüzgar, bir duygudur aşk,
Bir garip sızı, bir gözyaşı aşk!..
__________________

Alıp başını gitmek istersin.
Bilmediğin, bilinmediğin,
Çözmediğin, çözülmediğin bir denkleme.
Biraz ürkek düşünürsün.
Biraz kekeme....


' Üstüme gelme hayat!
Bundan sana ne...? ! '


Kekemeliğin korkularındandır.
Giderken bile; gidene değil de
Geride kalana aklın takılır.




Bir yanına yatarsın ' git.. ' der
bir yanın ' kalmalısın... '
Geceleri hep uykusuz kalırsın...
Ayağına pranga olur tüm düşündüklerin.
Gitmeden daha
Sen; gider gider gelirsin...


' Üstüme gelme hayat....
beni bilirsin....'




Kaldığın bu yerde
Harcadığın yılların gelir aklına
Bir bir sayarsın,
Toplarsın, çarparsın,
Böler, çıkarırsın.
Bakkal defteri kadar kalın
Bakkal defteri kadar karmaşa... Farkedersin ki hayatı
Arka sokaklarda dolanarak yaşarsın.
Kabarmış hesabından kaçarsın.




Üstüme gelme hayat...!
Daha neyi alacaksın..? ! '


Hep sevmişsindir aslında.
Hep ama hep sevmişsindir.
Birini sevmişsindir sonra.
Sonra birini daha...
Birini daha...
Daha....! ?
Her gelip geçen gemiye aşık olmuşsundur
Gemiler gitmiş
Sen yorulmuşsundur.


' Üstüme gelme hayat....!
Gemi olmuşmusundur..? '




Kocaman bir mahalleden
Daracık bir sokağa.
Sokaktan ufacık bir eve
Evden odaya....
kurtulmak ister gibi
kapatmışsındır kalabalıklara kendini.
Gitgide yanlız kalmışsındır.
Yalın yaşanan gecelerde
Gitmekle kalmak arasında dolanırken
Beynine bir silah gibi dayamışsındır korkularını.
Yalnız...Korkak...Kekeme....



!..Üstüme gelme hayat..!
!..Kıyarım kendime..!