“Herhalde siz de dikkat etmişsinizdir, günümüzde iyi konuşan kadar iyi dinleyen de azaldı. Adeta kalmadı. Çünkü ortamın, biraz da çağın, yüzeysel, acele, hoyrat ve savruk üslubu, konuşan kadar dinleyeni de ister istemez etkiliyor. Konuşan iyi konuşsa boş konuşmasa, dinleyen de iyi niyetle dinlemeye kararlı olsa bile, bir kere çevredeki radyo, televizyon, trafik ve konuşma gürültüleri dikkatinizi dağıtıyor. Bu gürültü ortasında konuşan avaz avaz bağırır, siz de kulağınızı elinizle yelkenleyip dinlemeye uğraşırken ortada ne tabii konuşma tınısı, ne yerine göre ses yükseltip alçaltma nüansı, ne de dinleyende o konuşulanı şurup gibi içme zevki kalıyor. O “Bayram haftası” der, siz “Mangal tahtası” anlarsınız. İdeal konuşma ve dinlemenin çok sesliliğe tahammülü yoktur. Bir oda müziğidir o. Arada sessizlik de ister. Konuşulan üzerinde düşünmek, onu iyice sindirmek için... İdeal konuşma karşılıklı saygıya dayanır. İki taraflı olgunluğu ve tevazuu şart koşar.”
(Haldun Taner, Çok Güzelsin Gitme Dur).