Gittin...
Bu bir gerçekmiydi
yoksa; gerekçemi
Hala anlamış değilim.
İnanmadım!
Tabiki gelecektin...
Öyle inanıyordum
Gelmedin...

Sen giderken biliyordum...
Kendine iyi bak derler ve giderler...
Gittin...Gelmedin...
Şimdi bir mektup yazmaluydım sana
Ve şöyle başlamalıydı...
Gidişinin bilmem kaçıncı ayı...Özledim...
Sesin kulaklarımda çınlıyor...
Yüzün yüzümün önünde
Kapılara koşuyorum belki gelirsin diye
Her koşuşumda yogun argın dönüyorum.
Geceler burda çok ıssız
Adını üç kere söyleyince içim ısınıyorda
Korkularıma çare bulamıyorum
Sabahlar olmuyor burda
Biliyorum aslında karanlıktan korkmazdın diyeceksin
Sen gideli tüm gecelerim değişti...
Sen gibi...

Ve şöyle devam etmeliydi...
Umrunda değil biliyorum...
Gittin, gitmiş olmak içinde değildi bu gidiş...
Bir kaçış hikayesi idi,
Sonu benimle bitmeyen bir kaçış
Hala bazı şeyleri unutmadın öyle değilmi?
Çocukken dinlediğiniz masalları mesela
Hepsini yarım hatırlardım bilirsin...
Herşeyimi sen tamamlardın..
Masallarımı bile...
Gitmiştin.
Bir sokak ortasında ardından bile bakamamıştım...

Bir mektupp yazmalıydım sana ve şöyle başlamalıydı;
...Ve ne yazık ki!
Giderken beni götürmemiştin.
Ardından bile bakamamıştım...
Sen gideli sevgilim...
Hergün için bir mektup yazmalıydım
Sensiz kelimelerle kavga eder oldum diye
Başlamalıydı belki de...

Bir mektup yazmalıydım sana ve şöyle demeliydim
Merak etme;
YÜREĞİMDEN BAŞKA YARA ALAN YERİM YOK!
BU ARALAR ÇOK ACISADA YÜREĞİMİN ACILARI
GÖZÜN ARKADA KALMASIN ...
SABREDİYORUM DİYE YAZMALIYDIM
ARDIDAN... UZUN BİR SESSİZLİK
GELMEYECEĞİNİ BİLEREK...
Sonra özledim diyebilmeliydim...
Galiba yapamayacağım...
Sana şöyle bağıra çağıra bi özledim...
Neyse...

Sana bir mektup yazmalıydım
Ve adınla başlamalıydı.
Sonra bir terkedilişin hikayesini anlatmalıydı.
Ağlamalıydım...Arkasından;
Bir sigara yakmalıydım.
Seni çekip hapsetmeliydim.
Son nefese kadar yanmalıydın içimde
Sonra... Boşluğun dolmalıydı...

Ve odamın perdeleri açılmamalıydı...
Yanımdaki o büyük boşluğu görmemeliydim
Bitirmem için bir kitap bulmalıydım baş ucumda
Okudukça anlamamalıydım...
Sen diye öleceğimi
yavaş yavaş...

Sana bir mektup yazmalıydım...
Geleceğini söylemeliydim..
Özleyeceğimi..çok seveceğimi..
Sabredeceğimi...
Hep bekleyeceğimi...
Sen diye öleceğimi...

Sana bir mektup yazmalıydım...
Ve her zil çalışında...
Ben gelmeliydim aklına
Kaçıp saklanmalıydın

Sana bir mektup yazmalıydım
Bir gün kapının arkasındaki ben olabilirim diye başlamalyıdı..
Ne yaparım diye düşünmeye başlamalıydın
Her şey gibi olmadı...

Gittin...

Olmadı...

Evlenmiştin..

Yarım bir cümle kalmıştı geriye...
Yavaş yavaş ölüyordum!..

Alıntı...

Baharları giyindim geleceksin diye.
Yollarına karanfilleri,
Acılarına gülüşleri serpiştirdim.
Yüreğime geleceksin diye.
Sensiz özleminin nöbetindeyim.
Karanlıklardan yüreğime dönmeyecek misin ?

Dağlara kaldırdım arsız sancılarını.
Gölgelerini güneşte,
Gözyaşlarını ateşte küllendirdim.
Bana döneceksin diye.
Sensiz hasretinin ateşindeyim.
Yüzüme umutlarınla gülümsemeyecek misin ?

Ayazları yaktım gönül fırınında.
Günahlarını bedenimde,
Uykusuz sabahlarını gözlerimde alevlendirdim.
Sevdama gülümseyeceksin diye.
Sensiz baharların gölgesindeyim.
Sevdama gülüşlerinle seslenmeyecek misin ?

Vuslatları ektim Meriç'in topraklarına.
Sevdanı yüreğimde,
Adını dilimde ezberledim.
Ölümüne seveceksin diye.
Islak yüreğinde seni beklemekteyim.
Gözlerinle yüregimi öpmeyecek misin ?

Dinle sevdiğim bu ayrılık saatidir
Dünya var olalı beri çirkin ve soğuk
Ergeç içeceğimiz bir ilaç gibi
Tadı dudaklarımızda acımsı, buruk
Bu saatte gözyaşları, yeminler
Boş bir tesellidir inandığımız
Perde kapanıyor, filim bitiyor işte
O hiç bitmeyecek sandığımız
Görüyorsun konuşacak bir şeyimiz kalmadı
Sadece bakışlarımızda hüzün
İşte ayrılık bu; hiç beklemediğimiz
O ikiz kardeşi ölümün
Anlıyorum bir daha görüşemeyeceğiz
Bu son buluşmamızdır seninle
Yeni bir hayata başlıyacaksın artık
Onunla, o yeni sevgilinle.
Anlıyorum artık o öpecek ellerini
Kulağına aşkı o fısıldayacak
İçinde bir pişmanlıktan başka
Benden eser kalmayacak.
Sigaranı söndür, kalkabiliriz
On adım sonra yollarımız ayrılmalı
Sakın ağlama ve bir şey söyleme bana
İnsan ayrılırken bile büyük olmalı....

Her birliktelik, kalbinin emzireceği bir yeni bebektir.

Önce emeklemeyi, sonra yürümeyi öğretmen gerekir.

Kalbindeki sütü tüketmediler mi?


Bazen hiç başlamaması, bir gün bitmesinden iyidir.

Çünkü beraberlik yaşlanırken, terkedişler gençleşir…



Seni hiç terk etmediler mi?



İşte sen, kurbanlarından korkan kanlı zalim bıçak…

Sen, kendi gölgesinden bile korkan bir paranoyak…

Bir Hipokondriya



Aslında, dostluklarda kardan adamlar gibidir;

Eriyecekleri bile bile inşaa edilir…

Telefonum Neden hiç çalmıyor ki artık ?

Fotoğraflardaki İnsanları, hatırlıyormuyum?

İsimleri neydi? Bunların yüzleri.., yüzleri çok tanıdık...



Yalnız kalmak bir ilaçmıdır ? Yoksa hastalığın ta kendisimi ?

Işığı görünce karanlığa kaçan O böcekler gibi…



Sen kırık can üstünde yalın ayak ve çırılçıplak

Bir Hipokondriya, Bir Paranoyak….



Birşeye çok uzun süre bakarsan, onu görmeye başlıyorsun...

Hayat keşke bu kadar etobur olmasaydı….



Kalbin çoktan iflas etmiş Bir Kardiyak.



...Telefonum neden çalmıyor şu an ?



...Senden hiç vazgeçmediler mi?

Aşka Demlenen Ömür

Sevdam, yüreğinde üşürken,
Denizler yanıyor bakışlarımdan.
Yalnızlığın kalabalığına karıştığı gibi sensizliğim;
Yokluğunun sesine karıştı sessizliğim.
Ellerimde kalan;
Ayrılık acıları
Ve duygularımın dokusundaki bir tek hayalin.
Rüzgarın dokunuşları alnımın ateşini alırken;
Islak gözlerim üşüyor bu sabrın buzulundan.
Zaman dışı saatleri kim anlar ki söylesem?
Çiçekler tutuşturulmuş ayrılığın eline.
Ve bir yokluk yakamozu düşmüş gönül nehrine.
Gökyüzüne düşen gecelerimden alınmış sabah,
Artık, yalnızlığım doğuyor güneş yerine.
Sesinin yankısıdır bu isimsiz çığlığım,
Hasretin buharıdır bütün bulutlar.
Duyamazsın beni duymayacaksın;
Çünkü acılarım kadar sevinçlerin var.
Bense, elime verdiğin bir bardak zehrin;
Ölümünü yaşıyorum an be an sana.
Sana, can çekişimin her saatini,
Armağan ediyorum, son nefese kadar.
Bin ömür mutlu olmana yetecek kadar
Bir acılı ömür yokoldu sana...

Ey Sensizlik

ey sensizlik,
ve sensizliğin
verdiği elem
geleceksen
gel ey güzel...
sensiz bu benim
son gecem...
sen varken
kapayayım gözlerimi,
sensiz yaşadım bari
yanında ölem...

öldüğüme değil,
sensizliğe,
boynu bükük
göçeceğim buralardan
gel ey güzel
tabutum kalkmadan...

sabah olduğunda git
bırak beni
dört inanmış bir adama
ister ağla,ister ağlama
sadece
hatıralarında yaşat
utanmayayım
yaşadığımdan...

mezarım
sana kilometrelerce
uzakta olsun...
ama senede birkez
olsun gel
gözyaşını akıt,
yalandan da olsa
o sevdiğimdi benim
dermisin..

ve giderken
bir gül bırakıp,
beni mutlu edermisin..

ne kadar
günahkar olsamda
seni sevdiğim için,
sırf bir kere
yılda bir kere de olsa
hatırla beni...
yoksa,bir fatiha'yı benden
esirgermisin....

BİLİR MİSİN…

Ay-ın can verdiği gümüşten kayık
dokunma
Bırak sarmaş dolaş olsun denizle
mey düşkünü rakkase gibi dans etsin
Bu gece sular
senden bana
kaç kum tanesi anı getirdi
bilir misin…

Eskisi Gibi


Yüreğim senle gideli
Kalemim yazmıyor eskisi gibi
Ruhum bana küseli
Mısralarım üşüyor
Dağılıyor birer birer
Ve sen benden gittin gideli
Tanımıyor bedenim beni...

ISLAK DOKUNUŞLAR

ISLAK DOKUNUŞLAR

Sensizliğe
Açılan
Sevda bahçelerinde
Ağıtlar yakılıyor şimdi.

Gönüllerde hüzün
Şarkılar mahzun
Güllerde
Yas matemi
Kendimizi yakacak
Meşale kolleksiyonumuz zengin.

Biçare
Hasretin koynunda
Vuslat düşleri
Yanında
Bir soluk
Hayat avareliği bendeki.

Sen uyanmadan
Zülfünün kenarında eğilip
Yanağındaki gamzeye
Sığınan gözlerim.

Vazgeçmeyi çoktan kabullendim.
Ya da yapılacak tek şey buydu
Artık senin aşkınla kurumuş
Hatta nasır tutmuş bir kalbim var
Biliyordum her şeyin böyle olacağını
Her güzelliğin sonu vardı çünkü
Ama ben seni tüm eksiklerinle kabul edip
Tüm saf duygularımla sevmiştim…
Her şeye rağmen baştan kabullenmiştim
Gün gelip gideceğini…
O gün geldi
Ve şimdi gidişini sessizce izliyorum.
Diyecek bir söz bulamadan…
Sadece o mutlu olsun diyorum
Ardından yaşlı gözlerle bakarak
Git artık…
Daha fazla sevdirmeden kendini.
Yine de bir umudum var gelirsin belki geri

Bize Unutturdu Aşk,Hayatı

Bize unutturdu aşk,hayatı
Hayatta,tüm zorluklarıyla aşkı
Bir tavan güvencesinde kaldı gözlerimiz
Ki o da henüz damlar
Dahası/damlar hüzünlü bir mevsim kadar

çoğu kez
yangın yemiş mutlulukları unuttuk
unuttuğumuz aslında
hep aklımızdaydı ama
yanageldiğinden bu yana
hiç birimiz yanaşmadı bile
unutulanları hatırlamaya

bize zor geldi karanlıklar
acı/yaktı canımızı tüm yakıcılığıyla
nihayetinde yüz adam görmüşlülüğü kadar
gözlerimizde kırpımsız bakışlar kaldı

Bize unutturdu aşk,hayatı
Hayatta,tüm zorluklarıyla aşkı
Bir tavan güvencesinde kaldı gözlerimiz
ki o da henüz damlar
dahası/damlar hüzünlü bir mevsim kadar

yıllar geçti aradan
ve hiçbirimiz hatırlanmadık
oysa kendini özletenler
önceleri birer huri edasıyla dururken karşımızda
şimdi şansımıza birer canalıcı olup çıktılar

yıllar geçti aradan
ve hiçbirimiz hatırlanmadık

SENSİZ ÖYLE ZOR Kİ

Sensiz yaşamakmıydı,
Yoksa seni düşünmekmiydi
Beni kahreden
Bilmiyorum
Bildigim tek gerçek
O da
Seni çok sevdiğimdi


Hasret öyle zor ki
Avutamaz oldu yıllar beni
Anlayamaz oldu şiirler,
Ağlamak istedigimde
Hüzünlü bir şarkı
Gülmek istediğimde
O da
SENSİZ ÖYLE ZOR Kİ