Anlama Acısı

Anlama acısı bu cana ölüm mayası,
Gözlerimdeki hüznün cansız yurduna bir bak!
Çevremde yeşil öksüz bahar ölü kopyası,
Sensizliğin özümde çarpan nabzıma bir bak!

Ne nisyana imkan var ne anmaya takatim,
Hayalindir beynimde çakan bu yıldırımlar,
Yolların çıkmazında,halimden tek özetim;
Yokluğunun öldüren bedeli bu sancılar.

Ne ölmeyi bilirim,ne yaşamayı burda,
Ateşten bir temasla yakıyor bu yalnızlık,
İnsanlar öldü sanki yeryüzü boşaldı da;
Bir benim arza kalan en büyük kalabalık.

Ellerin o ellerin kalbimi okşar gibi,
Duyularımda hâla nefesin sevgi sesin,
Sanki birazdan yine çıkar gelirsin gibi,
Hayalimin sılası, özümün gurbetisin.

Merhametine verdim seni Rahim Allah’ın,
Doğman için yeniden,Muhammed’in yurduna,
Teslim olmak ne güzel emrine Yaradan’ın
Sana Cennet umarı yalvaran ellerimden..

Ensemin örsünde arz; yontulurken bilinse,
Bilseydi de insalar,anlamazlık çekilse,
Ve müjdeyi be anam kor bağrımda gizlesem,
Vuslat gününe kadar, günlerimi beklesem...

AŞK DEĞiL

Hayat mesafelerde gizlidir
Her mesafede engeller vardır
Sevmek gönül işidir
Sevildiğini bilmekte sevmek kadar güzel bir şeydir
Ama her sevgi aşk değildir

Elyafını eğirdiğin aşkının,
Mintanını giyinmiştim ruhuma,
Deli deli tutulduğum sevdanın,
Teması bir ayrılıkmış bahtıma.

Yaz gelince yeşil ölür, anılar;
Yeşeriyor, açılıyor yaralar,
Gün bitmiyor, gece durur ve yıllar;
Tek saate sığışıyor, dilnihal.

Aynalarda görünmüyor duygular,
Anlatılmaz, anlaşılmaz bu aşklar,
Deli eder, yürek dağlar, can yakar,
Hücrelerim parçalanır, dilnihal.

Anıldıkça adın, aklım uçuyor,
Kalbe derin bir ıstırap sızıyor,
Damarımda dolaşan kan donuyor,
Durgun canda, aşk azıyor dilnihal.

Anladım ki aşka galip gelinmez,
Tanımı da sınırı da bilinmez,
Bir başkadır şekil, zaman verilmez,
Allah’tandır, el ve duâ dilnihal...

Heyecanla dokuduğum, büyük umut aşk sayfası,
Zamana silinip gitti, kalan; bir alın yazısı.

Geçmiş nerde konaklamış, geçmişe gidiş olsaydı,
Seninle o eski günler, tekrar yaşanır olsaydı.

Rüya görsem o rüyada, koşarak gelişin olsa,
Elin elimde uyansam, sonra rüyam gerçek olsa...

Acı dolu gözlerimi, sevinçle sana açsaydım,
Ayrılıkta çektiğimi, bir bir sana anlatsaydım...

Çıkmıyor bu acılarım, karanlıklardan sabaha
Oysa imkansız sandığım, her dilek,
__________________

BEKLİYORUM

Bekliyorum yorulacak kadar vaktim yok
Gel bitir bitmez tükenmez bilmez tükenmez bilmeyen geceleri
Ayağımda pırangalar eskittim çok mu çok...
Zalim kaderin bir oyunu bu yaban elleri

Bizim ellerden yine mi gelen yok
Yine bize mi kaldı bir bildik yüze hasret,
Bak hancı!
Ben herkese aşina
Herkes bana yabancı,
Saçım sakalıma karışmış
Bu handa herkes bana alışmış,
Ben kendi halimde
Sabah akşam hep aynı yerde
Sadece beş vakit ayaklanır
Ruhuma gül kokusu sürer giderim..

Yirmi beşim sanki kırkı göstermekte,
Gözyaşım Leyla’nın Mecnun’u aramasıdır,
Çöl kumlarında aradım yitirilmişi yıllarca
Aranan arayana hasret değilse Hancı
Kırk Kafdağı’ndan ibaret olmaz mı
Yüreğimdeki bu sancı?

Bak hancı!
Yirmi beş yıldır
Ben kendime bile yabancı,
Bu kaçıncı sabahtır kalmışlığım burada,
Söylesene Hancı
Bu handa sadece ben mi yabancı
Söylesene Hancı, söylesene..
Bir sultan da olsa
Olmaz mı bir gün yabancı?

ey seyyidinden kaçmış köle”:
geleceksen eğer şimdi gel,
çünkü sensizlik kokan bu zalım şehri, terk etmeyi ahdetmişim,
ama Bencilüs dağındaki sırra,
ve gidip gelmemeyi yakıştıramıyorum, onca hatıralara.
__________________

Sen’i bekliyoruz şimdi Ey Güzel İnsan,
Gözlerimiz geleceğin yollarda asılı
Ağıtlar yakar dilimiz,
Sensizlikten dem vururuz biz,
Bestelenmemiş bir umudun ismi sensizlik,
Bizler Sen’i arıyoruz,
Tamamlanmış bir sevdanın sonuydu gidişin,
En içli türküyü yağmur yüzümüze vuruyor ardından Sen’in
Sen nur-ı hidayet, Sen rahmet üstümüze..

Ama gel gör ki
Biz yağmura küskünüz
Sensiz yağmurları biz ne eyleyelim ki
Sensiz açan gülü, sensiz gelen baharı
Sensiz doğan güneşi
Sensiz yıldız kaymalarını…
Sen yaşayamazsan tüm bunları
Her yağmur damlası;
“Bunlar size haram olsun” demesin mi?

Sen’i özlüyoruz bizler
Ay her doğuşunda Sen’i soruyor gecelere
Güneş mahzun gülümsüyor yüzümüze
Ve suçlu indiriyor ışığını yeryüzüne,
Asırlık hasretler var yüreklerimizde
Firakın hasretin muallimi oldu
Bu hasreti bitirmek için gelmelisin,

Sen’i arıyoruz Güzel İnsan
Yürekler isyanda sensizliğe
Ayrılığın taşkınlaşmış, ölümlerden bile beter,
Güneş ve ay sözleşmiş sanki hasretinden hep ayrı gezer
Anlaşılan onlar da vurulmuşlar, onlar da tutulmuşlar
Bizim sana tutulduğumuz kadar,

Sensizliğin bir adı karanlık, bir adı hasret
Karanlığa nurun, hasretine vuslatın gerek,
Tüm bunlar Sen’i özlüyor
Biz yolunu gözlüyoruz Sen’in
Sen yeşil aşk, mavi umut, beyaz düş
Sen bize yaşam
Yağmura bile rahmet olan yine Sen,
Sen’i bekliyoruz en Güzel İnsan
Bizler Sen’i özlüyoruz
Bil cümle alem Sen’i gözlüyor
Yaşamın ta kendisi, canlar canı Sen’i

Bir bülbül ağıt yakar gülün üstüne
Gidenler geri gelir mi ki bir daha, gelir mi…
Hıçkırıklar içindeki keman hangi tele vurur şimdi,
Gurur zaman tanımaz kemancı
Bu derde yakalanmaya gör bir kerecik olsun..
Feryatlar niye ki, şükür yaraşır bize
Ahretlik meselemiz varken kemancı
Gözyaşı dökmeye değer mi dünyanın üstüne
Faniyle fena bulmak ve heba olmak sonsuza kadar
__________________

rüya gibi...

rüya gibiydi bugün herşey,
otobüsten inişin rüya gibi,
iskeleye gidişimiz...
feribota binişin
yağan yağmur rüya gibi,
rüya gibi sarılışın bana sımsıcak...

düş olup bitenlerin yekunu,
pembelerin pembesi bir düş,
tebessümünün ışıltısı beni sevinçlere boğan,
yitişinin acımasızlığı en katmerli hüzünleri yüreğime davet eden...
ne kutlu iş seni sevmek...
ne saf bir sevda hayatıma anlam katan,
ne güzel bir insan ki sevilmeye layık başkası bulunmayan...
göçmen serçemsin ki mutluluktan gayrisini bilmeyen...
ne zor bir sınav seni maviş denize emanet etmek,
ardından öylece bakakalmak ufukta yitinceye dek...
ne tatlı telaşe peşinsıra sürüklenmek,
çılgınlığın aklına geldiğinde ne hoş iki damla yaş dökmek.
seni sevmek ne hoş,
ne hoş ilan-ı aşkının anonslarla bölünmesi,
titreyen bir sesle "seni nicedir seviyorum" demek ne hoş ey güzel...
varlığınla şenleniyor hayatımızın anlardan teşekkül her bir haznesi,
yokluğunla sönüyor içimizdeki sevda güneşi...
nurunla yıkanmak kara gecelerde ne kutlu iş,
asla tarifini beceremeyeceğimi bilerek,
seni kelimelerle resmetmeye çalışmak ne güzel....

seni sevmek ne güzel...
"seni seviyorum" diye
kafelerin dar,samimiyete engel havasında değil,
ak kağıdın,
bomboş coğrafyasında vurgulu sözcüklerle haykırmak ne hoş...
ne hoş kıtalardan sevda sözlerinin yankısını duymak...
ey güzel seni sevmek ne kutlu bir iş...
ve "seni seviyorum"la başlar yokluğuna dair her bir serzeniş...

Sana geldim

Sana geldim
Sende sen olmaya geldim
Senden geçmedim beklerken yolunu,
Umutlarıma ektim seni
Bir yağmur tanesi kadar temiz, saf
Toprak kadar vefalı
Su kadar azizdin ruhuma,
Narin bir bekleyişin kalbindeyim

Sana geldim
Sende sen olmaya geldim,
Bileklerime takılan kelepçeydin
Senin zindanına hükümlüyüm
Müebbet bir hapsi ben istedim,
Şimdi senin kapında
Yüzü ak bir dilenci
Sadakaya değil
Eşiğinde sadık yar olmaya
Sende var olmaya geldim..

Sana geldim
Aydınlık bir gecenin sabahında
Güneşle el ele verdim,
Ben güneşin batmayan oğluyum,
Yedi gencin kaybolan izinde buldum seni..
Okumaya elifle başladım bu şehirde
Elifle başladım yollarda yürümeye yeniden,
Duvarda sen, aynada sen,
Nereye baksam peşimde gözlerin,
Ve dua isteyişin benden, son sözlerin..

Sana geldim,
Bir fincan kahve hatrına değil
Yedi mevsim görmüş ruhumda
Senin limanına demir atmaya
Geceden daha karanlık çaresizliğe bir nur olmaya geldim
Çünkü ben güneşim oğluyum,
Ruhumda en aydınlık günlerden
Daha nurani huzur var,
Dert varsa çaresi de elbette var,

Sana geldim
Senin ikliminde yetişmiş bir gül olamaya
Göz yaşlarınla deselenmiş yeşil seccadede
Nefsimi eritip namaza geldim
Sana geldim, şimdi senin kapındayım
Sensizliğin hükmünü bozmaya
Sende sen olmaya geldim.

Ben Yazrım Sen Aglarısın
Sen Yazarsın ben Aglarım
Güzel gonLun Hoş Olsun