Biliyorum konuşacak hiçbir şeyimiz kalmadı,paylaşacak hiçbir şeyimiz yok. Yinede yüreğimden gücümün yettiği yere kadar sana sesleniyorum,seninle konuşuyorum. Bugün sana olan kırgınlığımı rafa kaldırdım,sevgimi aldım avuçlarımın arasına,ona sığınıyorum. Cümlelerimi kısalttım kelimelerim buruk gülüşlerim dudaklarımda.
Bir ihtimal gelişine sığındığımı fark ettiysem de engel olamadım gurursuz ama umutlu hasretine. Bugün gönlümü hoş tutmak istiyorum,imkansız olan her rüyaya inanasım geliyor. Bir çocuk gibi isteklerimi bastıramıyorum. Çalmayan telefonuma elim gidiyor sana hala bende olduğunu ısrarla yazmaya çalışıyorum. Bende olan seni hiç kırmadım değiştirmedim ve hep korudum desem de sendeki benin nasıl olduğunu gülüp gülmediğini anlamsız bir sıkıntıyla merak ediyorum.
İçimde ki güzelliğine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum. Üşüyorum bu üşüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor beni. Tutunabileceğim hiçbir güzellik yok hatırlamaktan usanmayacağım anılarım dışında. Isınabilmek için onlara sığınıyorum. Anlamsız ve cevapsız sorular hızlıca artıyor,sırıtıyor ama ben görmemeye çalışacağım. Düşler gibi uzak görünüyordu ama yakındı. Beklide görmeyi istemek gerekiyordu. Gözlerini aç desem kapatacaksın ama kapatma gözlerini! Gözlerimi gelişlere verdim gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiş itiraf etti sonunda. Düşüncelerim gururlu hayallerim ve sevdam değil… Gelseydin kendimi unutup sana koşacaktım susturacaktım içimdeki isyanı kavgaların ortasında bir güneş gibi ısıtacaktım kalbini. Sevinçten ağlayacaktım bu defa. Dokunacaktım sarılacaktım… Ama gelmedin,gelemezdin,beklide gelmeye hiç niyetin yoktu. Kendimi kandırdığımı anladığımda ağlıyordum…
Eskiden kimi şarkıların ne kadar anlamsız olduğunu düşünürken şimdi ayrılığın ardından her şarkı umutsuzluğumu ve sevgimi anlatıyormuş gibi geliyor. Sevdiğim ne çok şarkı varmış bunu senin gidişin gösterdi bana. Her şarkıda sen varsın,her yerde,her gördüğüm insanda,denizde,gecede,uykumda… Göz yaşlarım asilliğini yitiriyor ve yenik düşüyorum sevdana.
Gittin! Beklide hiç gelmemiştin,ben geldiğini sanmıştım. Ayak uyduramadım yorgunluğuna. Dudaklarına istediğim öpüşü konduramadım. Kimi zaman bir çocuk oldum gülüşlerinde şımaran,kimi zaman bir kadın dokunuşların da kendini bulan. Ama en çokta imkansızın oldum! İnanamadığın,yenemediğin,üzerinden atamadığın korkuların oldum. Ağladığın bağırdığın susturduğun isyanın oldum. Sessizce boşalan göz yaşların oldum. Hak etmediklerin,artık yeter dediklerin ve her şeyin olmak isterken beklide hiç bir şeyin oldum! Söylesene ben gerçekten neyin oldum? Sesin hep uzakları çağırıyordu,ben üzerime alındım geldim! Bilseydim bana ait olmayan bir sesi sahiplenir miydim?
Şimdi bir mevsimlik aşk kaldı avuçlarımda sadece bir mevsim yaşanan ama bir ömür gibi gelen bir aşk… Kalbime henüz söyleyemediğim gittiğini,öğrenirse acı çekmesinden korkuyorum. Seni halen benimle biliyor ve seviyor ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum. Gittin! Sevdanın yokluğuna alışabilir miyim bilmiyorum! Suskunluğun en büyük silahındı,onunla vurdun beni asıl acı olan,canımı acıtan unutulmak.
Söylesene unutmak kime yakışıyor…?
Unutan sen olsan bile sana bile yakışmıyor…!
Merak etme üstüne giydirmedim bu duyguyu,unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor. Görüyorsun işte aşka ve sana ihanet edemiyorum. Benim kırgınlığım aşka sen üzerine alınma…!!!
__________________
Arama
Üye Listesi
Takvim
Yardım
