sen bir mektuptun
eğik şapkalı,
mahalle postacısının
bana hiç zaman getirmediği.
ama sen benim
özlediğim,beklediğim
yolunu gözlediğimdin.
ben hep onun
sokak başından dönüp
bana uğramasını düşlerken
o taka külüstür,
devlet malı bisikletiyle
hep es geçti beni..
hafifce gülerek
ve ne beklediğimden habersiz.

sense hep,
yıllardır içimde büyüttüğüm
toz kondurmadığım bir umut.
şimdi postacım da yok,
bende o sokakta değilim.
tükürükleyerek
yapıştırdığımız zarflarda demode artık.
artık ilişkiler elektronik.
acabaların içinde
belkide bir tuş sesinde
ekran başında melonkolik.
sana benzer,
sen olmayan senliklerde
seni bulabilme çabaları içinde yitik.

Dokunmak var mı sıcağına elinin,
Söyle kadın, bu şehir verir mi bana seni…
Bak, yine düştüm peşine çekip gitmelerin,
Meteliksiz cebimde saklarım gözlerini…

Denize attım düşlerimin gizini,
Sancılı yakamozların ışığındadır gece,
Koynumda sakladığım dalga seslerini,
Duyduğun gün çözülür bu zor bilmece…

Kolay değildir…
Zaman aşımı yol alışlarda,
Hükümsüz gelmelerin sürgünü olmak…

Kolay değildir…
Buz tutarken avuçları adamın,
Dumansız bir alevin, korunda yanmak…

Okşamak var mı saçlarının telini,
Ve bilmek,
Yastığa düşen yorgunluğumun sebebini…

Sende kovmak geceyi, sabahı karşılamak,
Ve tek bir uyanışa prangalamak gözlerini…

De ki söylesin şehir,
Hangi duvar çalmıştır gözlerinin rengini…
Ve hangi ağaç saklar dalında yüreğini…
Hangi buluta astın, de ki bileyim,
Kokusuna yol aldığım özlemlerini…

ister inan..
ister inanma..
SenLe DoLuyum
ben haLa...
ister inan ..
ister inanma..
aynı heyecan..
bende haLa..
Su mu sandın
Yuregimi..
DokuLsun Bir Cırpıda..
mummu sandın
Sevgimi..
sonu versin
bir SoLukta..
su dersen Okyanus benim GonLum
ates Dersen Gunes omRum..
unutuLmaz SevgiLim..
Sevgim..!
unutamadan oLurum..!
ister inan
ister inanma..
SenLe doLuyum
ben haLa..
güL mü sandın yuregimi
sonuversin SogukLarda
gül mü sandın sevgimi
bitiversin karanlıkta
gül dersen dort meVsim
benim GuLum
Zaman Desen Sonsuz omrum..
unutuLmaz SevgiLim..
Sevgim!

ısıkLı bir agac gibi
bakısıyor gozlerin
öyle nazLı
öyle sıcak
sevecen
bir baska dunyasın sen
bagrında miLyonLarLa
oyle buyuk
hosgoruLu
Sevecen
sevecen
Bembeyaz bir dunyada
senLe yasamak varken
boyLe uzaK kaLmak Gucume gidiyor..
senin verdiklerini
senLe paylasmak varken
seni sensiz yaSamak icime sinmiyor
geL sevecen
Don sevecen
sevmeyi senden Ogrendim
Ben..
Sevmesini Ogrendim ben...

Seninle Olmak Vardi...
.
Simdi Seninle Olmak Vardi Gülüm
Seninle Demlemek Zamani,
Geçen Günlerin Inadina
Seninle Yasamak Bugünü, Yarini...
Baskaldirmak Bakislarimla Kör Bir Vakit,
Bin Hinç Ile Sarilmak Bogazina Çaresizligin
Bogmak,
Parçalamak
'Cizz' Etmeden Yüregim...
Ve Bütün Engellere Ragmen
Döküp Ortaya Ne Varsa,
Ne Varsa Yakmak Sensizlige Ait...

Çekip Aralamak Zaman Perdesini
Umutlarin Gözlerinden Yol Geçirmek,
Bir Adima Indirmek Mesafeleri
Son Bir Sansimi Denemek
Önümde Atesten Barikat,
Arkamda Kulak Asmadigim 'Dur' Ihtari.
Soluk Soluga Kosmak Sana
Beni Sana Getirmek...
Simdi Seninle Olmak Vardi Gülüm...

aşksız yaşamaktan bulanık yüreğim ah eder
kirlenmiş mi herkes dilsiz gezer kim kimi dinler
mızrapta inleyen teller benim sevdamı söyler
uzat gülüşünü gönül pınarım sana aksın

hovardaca harcadım hayatı artık huysuzum
Kerbelada unutuldum bir sevgiye susuzum
gölgeli telaş sardı her yanımı uykusuzum
uzat dizini başımı dayayıp dinleneyim

çatlayan bir serap oldu hayatımda ne oldu
adrese varmayan pulsuz postaya döndü soldu
içimde kendimi dolaşırım yollar yoruldu
uzat ellerini tutsana beni çok bitkinimgünler askıda kuruyan yaprak yaşamıyorum
kırılmış narin çiçeğim mutsuzluk saçıyorum
başkaldırdım anılara kendimden kaçıyorum
uzat bakışını yoktan gelip tüme varayım tek sende kalayım

Ağlamak istiyorum , sonsuz gecenin kollarında ,
Gözlerimdekini anlatmaya çalışıyorum , ıssız karanlığa.
Anlayan olur mu beni acaba ?

Damlayan göz yaşlarım ıslatıyor yanağımı ,
Onu düşünüyorum her seferinde…
Acaba dönecek mi bana diye ?

Kalbim buruk , yaralar açılmış bir çok yanında ,
Yine de , isyan etmiyor , yine de istiyor onu yanında ,

Küçük bir çağırış , ufak bir sesleniş sadece…
Yalnızlığıma ortak olacak var mı diye ?

Ağlıyorum , ağladığımı belli etmemeye çalışarak…
Korkuyorum , korktuğumu gizleyerek…
Yalnızım , yalnız olduğumu bilerek…

Ben,anlamsız kavgalarla..
Ben,yarınsız sevdalarla ..
Ben,anlatılan masallarla yitirdim inancımı..

Kuralsız insanların sahte cennetlerinde,yanlışı doğrudan,
karayı beyazdan,adamı adamdan,insanı insandan ayırmakla geçti gençliğim..

Ben,kan gövdeyi ***ürürken..
Ben,can bedenden ayrılırken..
Ben,kan damardan çekilirken,öğrendim yaşamayı..

Başarmak için inanç,inanmak için yürek,kazanmak için bilek gerekliymiş.Adımlarını sert basmalı,yumruğunu sert vurmalı,sesin gür çıkmalıymış. Taş kadar ağır,taş kadar sağır,taş kadar küçük,taş kadar büyük olunmalıymış.. Karnın açken bile kuyruğun dik,belin bükülse bile başın hep dik kalmalıymış..

Şimdi tanıdınmı beni?
ADIM..bu
SOYADIM..bu
Biz sevdiğimizi gün olur başımıza taç yaparız...
Biz sevdiğimizi gün olur bağrımıza taş diye basarız...

Gönlümün sahiline bir dalga vuruyor
Tıpkı sen gibi…
Bir uçta sırılsıklam aşkı görüyorum
Öteki uçta yıkık beni…
İçimden aşk geçiyor
İçimden İstanbul,içimden içim geçiyor.

Kasırgalara yakalanıyorum
Fırtınalarda boğuluyorum
Sönüyor sana olan aşkım ve içimden basıp gitmek geçiyor.

Dalgalanıyorum kimi zamanlar
Yunuslar, gemiler geçiyor üzerimden
Bir gözüm Mudanya oluyor
Öbür gözüm Gemlik…
El sallıyor bana gemidekiler.

Boğazım düğümleniyor
Bekliyorum ama gelmiyorsun
Fırtınalara mı yakalandın
Bekliyorum ama bir gel diyen olmuyor
İçimden beklemek,sonsuza dek beklemek geçiyor.

Ama gel gör ki
Bir tek “sen”
Bir “sen”
Bir “sen” geçmiyorsun içimden
Ömrüm sensiz geçiyor
Geç artık içimden….
Acele et ,
Çünkü..
Zaman geçiyor içimden…..

SENI SEVIYORUM !
Sadece kim oldugun degil, sen oldugun icin ve seninle
beraberken kim oldugumu, benligimi anladigim icin.

SENI SEVIYORUM !
Sadece kendine yaptiklarin icin degil,
bana kattigin güzellikler icin.

SENI SEVIYORUM !
Icimdeki cocugu, sakli kalmis ben'i yeryüzüne
cikardigin ve sana ihtiyacim oldugu her an tüm
duyarliliginla yani basimda oldugun icin.

SENI SEVIYORUM !
Elini kalbimin üzerinde hissettigim zaman,
üzüntülerimi alip, onlarin yerine simdiye kadar
hic kimsenin basaramadigi o sicakligi, o ictenlik
isigini bana duyurmayi basardigin icin.

SENI SEVIYORUM !
Hayatimi kutsal bir sevgi tapinagina cevirdigin
ve her günümü yasam senligine, unutulmayan
siirlere dönüstürdügün icin.

SENI SEVIYORUM !
cünkü, sen, simdiye kadar hic basaramadigim seyleri,
kendimle dost ve barisik olmayi ve hic bir zaman
tadamadigim kadar mutlu olmami sagliyorsun.
ve bütün bunlari yalnizca sözlerinle, dokunusunla
yada isaretle degil, kendin olmakla yapiyorsun

ANLAYABİLİRMİSİN SEN..


uzun soğuk kış gecelerinde..
kendisinden başka dinleyeni olmayıpta
duvarlarla konuşanın halini..
ANLAYABİLİRMİSİN SEN

kırık dökük tencerede,kuru ekmekten başka
yiyeceği olmayan ,
etrafına toplanıpta paylaşamayan
o çocukların halini
ANLAYABİLİRMİSİN SEN


el bebek gül bebek bayramlarında
şen şakrak oynayan çocukların yanında
bir köşede boynunu bükmüş gözü yaşlı
o masumun halini..
ANLAYABİLİRMİSİN SEN

yazın plajlarda,kışın barlarda
elinde içki kadehi
eşitlik lakırdısı yapanların yanısıra
kucağında bebesiyle, soğuktan hıçkıran
o çaresiz ananın halini
ANLAYABİLİRMİSİN SEN


cebinde beş kuruş parası olmayan
evinde açlıktan çocukları ağlayan
yeni başlayan bir günü ölümden sayan
o yoksul babanın halini..
ANLAYABİLİRMİSİN SEN

ÇÖZEMEDİM GÜLÜM….

Nasıl anlatsam gülüm.
Soba başlarında yer bulduğumda, mevsim yazdı.
Yağmur yağdığında yoktu şemsiyem.
Ne zaman şarkı söylemeye kalksam, unuttum şarkı sözlerini.
Ve hıçkırım tuttuğunda, genelde sinemada olurum.
Kışlaya kapatıldığımda, mahallenin dilberleri
‘’çıkmayı’’ teklif ettiler de…
Ben de aşk şiirlerimi nöbetçilere okudum.

Ne yapacaksın?
Daha bizler küçücükken büyükler ‘’ ne olacaksın bakalım?’’ diye sorduklarında ve bütün çocuklar ‘’ doktor’’ olmak istediklerinde
Ben küçük parmaklarımı koltuğun kenarında yürüterek ve ağzımı yamultarak ‘’ pilot’’ olmuştum.
Meğer GÜLÜM…
Ben yüksekten korkuyormuşum.

İşte böyle GÜLÜM .
Olmayan paramla hayeller kurmuştum uzun uzun, param olduğunda baktım bitmiş hayallerim.
Doğrusunu istersen parasız pulsuz da gitmesine giderdim. Ama her zaman bindiğim vagonları giden lokomotife bağlamayı unutmuştu makinist.
Her seferinde kalakaldım.
Olsun…
Zaten yaşam dediğimiz şey; yok olanlarla
yok olacaklar arasında geçen zaman değil mi?
Bir kördüğüm.
ÇÖZEMEDİM GÜLÜM.....